Zondag 7 februari 2010
Zondagdagochtend, halfzeven, ik ontwaak, glip stilletjes uit bed om m'n vrouw niet te wekken en verdwijn in alle stilte in de badkamer. Eenmaal in mijn strak loperspak, ga ik op m'n tenen naar de garage en loop stilletjes naar buiten. Bij het openen van de garagepoort slaat de ijskoude regen
me in het gezicht. Alhoewel ik deze winter al erger heb meegemaakt, besluit ik toch maar eerst naar het weerbericht te luisteren op de radio. De weersvoorspelling is dramatisch: sneeuw, ijzel, hagel en stormwind...
Uiteindelijk besluit ik om maar terug naar bed te gaan om weer te gaan slapen. Ik kleed me uit, kruip terug in bed dicht tegen m'n vrouw haar rug aan en fluister: "Het is verschrikkelijk slecht weer!" Waarop m'n vrouw, half-slapend, antwoordt: "Kan je geloven dat mijn vent dáárin is gaan lopen"
(n.b. schrijver van dit stukje is mij onbekend, eveneals de naam van de fotograaf van deze afbeelding)
Laatste reacties